Belevenissen feb 2026

Donderdag 26 februari 2026

Toch weer vroeg op en met een reden. We hebben vandaag een jarige in ons midden. Dus de eetzaal moet nog even van slingers en ballonnen worden voorzien.

Irene is jarig. We beginnen met zingen voor haar. Daarna volgt de dagopening over vertrouwen en hoe herinneringen een  ankerpunt kunnen worden. Hierna gingen we uit een in groepjes om met elkaar herinneringen te delen en te bidden. Na deze opening stonden er pancakes en fruit voor ons klaar. Een heerlijk ontbijt. Het afscheid kwam dichterbij, tassen werden gepakt. Om 10 uur dronken we koffie met taart. Ook al onze Dominicaanse vrienden waren daarbij. We hebben hen bedankt voor al het werk wat ze voor ons hebben gedaan. Hierna volgde velen knuffels. Tot slot hebben we met elkaar in een kring gebeden voor onze Dominicaanse vrienden en zij hebben voor ons gebeden.
De tassen werden opgeladen, allemaal in de vrachtwagen en op weg naar de overstapplaats. Daar stond de bus al voor ons klaar. Spoedig waren we onderweg richting het strand van Juan Dolio. Hier hebben we heerlijk gegeten en genoten van zon, zee en strand.

Rond een uur of 6 gingen we richting luchthaven. Nu is het half 10 over een half uurtje mogen we aan boord van het vliegtuig.

We kijken terug op een mooi project!

We danken iedereen die ons berichtjes heeft gestuurd, voor ons heeft gebeden en heeft meegeleefd. Bovenal danken we God voor alle zegeningen die we mochten ontvangen.

Tjebbe, Paula, Els, Wieke Wijntje, Adry, Jan, Piet, Dirk, Patrick, Gama, Hendrik, Anna, Hillie, Foekje, Irene, Wiebe, Jolanda, Bert, Laura, Nina en Conny

Woensdag 25 februari 2026

Aan alle leuke dingen komt ooit een eind, zo ook ons bouwproject.

Om 6 uur ging de wekker, het begin van onze laatste werkdag in de Dominicaanse Republiek. Toen Conny beneden in de eetzaal kwam, stonden de dames van de keuken in een kringetje te bidden. Dit doen ze elke dag en ze bidden dan voor hun familie, voor onze groep en nog voor heel veel meer personen. Heel bijzonder om dit bij te wonen. We hadden een dagopening over plannen, een agenda vol. Overvol. Soms is het goed om niets te plannen en het over te laten aan God. Hierna volgde weer een lekker ontbijt met pap, brood, gebakken worst en fruit. De laatste klusjes werden verdeeld. Iedereen ging weer aan de slag.

Tjebbe, Paula en Irene droegen de huizen over aan de bewoners. Er werd een Mano a Mano-bordje op het huis getimmerd. Ook werd er een tasje gegeven met wat verzorgingsproducten, handdoeken, knuffeltjes en een fleecedeken. Tjebbe en Paula hebben ook wat vragen gesteld aan de bewoners. De vraag die onder meer werd gesteld was hoe groot de impact is van het nieuwe huis op hun leven. Voor diverse gezinnen was het zo dat zij geen huur meer hoefden te betalen, waardoor er meer geld overbleef om in hun agrarische ondernemingen te investeren en te sparen voor het onderwijs van hun kinderen in de toekomst. Daarnaast gaven twee gezinnen aan dat zij nu nog bij familie inwonen en het erg waarderen dat zij straks meer privacy hebben. Deze gezinnen hoeven straks niet meer op één kamer te slapen.
Daarnaast werd er geïnformeerd naar de huisraad. Bijvoorbeeld hoeveel bedden, stoelen, bestek, borden en kopjes zij nodig hadden. Eén van de bewoners werd er verlegen van. Hij zei dat er voldoende was. Je zag gewoon dat deze man het niet durfde aan te geven. Hij en zijn gezin hadden immers al een huis ontvangen. Binnenkort wordt er bij alle gezinnen huisraad bezorgd. Alles wordt aangevuld zodat er voldoende in huis is.

Rond half 1 was het tijd om te eten. Hierna zijn we naar huisje 6 gegaan voor de groepsfoto. Naar huisje 6 gaan, betekent dat je over de rivier moet. Dus met z’n allen in de pickup van Willy. Ondertussen was het ook nog gaan regenen en werden de poncho’s uit de tas getrokken. Toen het weer droog werd, zijn er diverse foto’s gemaakt. Het resultaat ziet u hier.

Hierna brak de tijd van afscheid nemen aan. Er werden nog foto’s gemaakt van bouwploegjes voor het gebouwde huis. Ook werden er cadeautjes uitgedeeld.

Na terugkomst bij het centrum, werden de wandelschoenen aangetrokken en zijn we door Franklin in de pickup weggebracht naar de start van het hier welbekende ‘rode pad’. Dit pad begon stijl omhoog met scheuren in de weg en gladheid van de eerder gevallen regen. Al glibberend kwam de groep boven veilig aan. Na een korte adempauze kon de wandeling hervat worden. Het pad bracht ons al gauw naar indrukwekkende hoogtes en prachtige uitzichten over de bergen van de Dominicaanse Republiek. Na een minder steile, maar niet minder indrukwekkende afdaling kwam de groep met een voldaan gevoel aan bij het centrum. Hierna was het tijd voor een douche en een heerlijke maaltijd die het meeste weghad van een pasta Bolognese met avocado.

Het is nu half 8. We gaan naar het dak van het gebouw voor de evaluatie van ons project. Tijdens deze evaluatie vertellen we elkaar wat het project met ons gedaan heeft.

Liefdevolle groetjes,
Irene en Conny

Dinsdag 24 februari 2026

We begonnen de dag met een dagopening met samenzang en een korte overdenking over de bergen in ons leven. We mogen vertrouwen op God dat Hij nabij is (Psalm 121).

Daarna volgde er een herindeling van de bouwgroepjes. Er wordt net zoveel gemixed als in een betonmixer. Over beton gesproken, het laatste vloertje is gestort door Jolanda, Foekje en Irene. Zij hebben hiermee diverse spiergroepen getraind. Ook de lachspieren worden dit project flink getraind. Ja “een spijker niet gelachen, is een spijker niet geslagen”:). Dit was voor diverse bouwgroepjes van toepassing. We gaan met de bouw richting het afronden van de huizen en latrines. Nog een plankje hier, een latje daar, een likje blauwe verf en dan zit de bouw van 6 huizen en 6 latrines er morgen alweer op.

We kregen vandaag nog bijzonder bezoek. Twee dames van het project van vorig jaar kwamen langs. Ze waren niet thuis toen we zondag langs liepen. Dat vonden ze erg jammer. Ze vroegen speciaal naar grande Piet en Klaas (2 deelnemers van vorig jaar).

Vanavond stond er weer een heerlijke maaltijd voor ons klaar: karbonade, rijst, bruine bonen en sla. We worden flink verwend door de dames van de keuken.

Nu is iedereen aan het douchen, uitrusten en straks zal er nog wel een spelletje worden gedaan.

Inmiddels regent het. Hopelijk is het morgen weer droog.

Groetjes Nina en Conny

Maandag 23 februari 2026

Vandaag was het weer werkelijkheid en moest er weer hard gewerkt worden aan de huizen. Zoals gewoonlijk begonnen we weer met een dagopening, na het zingen van een aantal liederen openden we Gods woord door de vergelijking te maken vanuit het Oude Testament waarbij de redding van Noach en zijn gezin, zij moesten de deur van De Ark binnengaan om gered te worden en God zelf sloot de deur. Nu het bruggetje naar het Nieuwe Testament waar Jezus de deur is waardoor wij gered zijn. En door Zijn genade hebben wij het eeuwige leven ontvangen.

De rest van dit dagverslag bestaat uit deel 1, over de vorderingen van de bouwwerkzaamheden en deel 2, over het bezoek van een aantal deelnemers aan het Compassion project.

Deel 1: De bouw

Na het ontbijt hebben wij ons gereed gemaakt om naar de werkplekken te gaan. Eén van de groepen is bezig gegaan om diverse afbouwwerkzaamheden bij één huis compleet af te ronden, en dat is allemaal gelukt. Een tweede groep is bezig gegaan om de betonvloeren van twee woningen te storten, en dat is ook afgerond. Een derde groep heeft twee latrinevloeren gestort, waarmee nu alle latrinevloeren klaar zijn. De vierde en laatste groep heeft de werkzaamheden weer opgepakt bij het huis wat door omstandigheden pas laat kon worden uitgevoerd. De binnenmuren, ramen, buitenmuren, en afwerking, zijn vandaag grotendeels afgerond.

Ondanks de hitte, het was vandaag de warmste dag die we hier hebben gehad is er enorm veel werk verzet. Als het weer goed blijft dan komen we morgen zo goed als klaar met alle huizen.

Deel 2: Het bezoek aan de Compassion-kinderen

Een kleine groep is op pad gegaan naar Haina om daar een bezoek te brengen aan een aantal Compassion kinderen. De sponsorkinderen en -ouders verzamelden in een gebouw van Compassion. Irene heeft een bezoek gebracht aan Alanna, het vijfjarige sponsorkindje van de kindernevendienst van de Gasthuiskerk in Bolsward. Tijdens dit bezoek zijn de tekeningen van de kinderen van de Gasthuiskerk aan Alanna gegeven, waar ze erg blij mee was. Ook heeft zij fijn gespeeld met het kleurboek en de potloden. Ondertussen kon Irene nog wat vragen stellen én heeft ze zelfs de kleuren in het Spaans van Alanna geleerd.

Ook Gama heeft een sponsorkind bezocht, een meisje van 13 jaar. In het begin was zij eerst wat verlegen, maar gedurende de dag heeft Gama toch erg fijn met haar kunnen spreken.

Dirk, Anna en Hendrik hebben hun sponsorkind niet alleen gezien en gesproken, maar konden ook een bezoek brengen aan het huis. Althans, het bleek toch meer een hutje te zijn. Ze konden met eigen ogen zien welke problemen er waren en onder welke omstandigheden het kind opgroeit. Naast het bezoek aan de woning, zijn er spelletjes gespeeld, zoals Halli Galli. Het was een grote verrassing toen bleek dat dit spel mee naar huis mocht, als ook een mooie basketbal.

Tjebbe spande de kroon met een bezoek aan drie sponsorkinderen, waarbij hij niet eens de tolk nodig had gelet op het feit dat hij inmiddels evengoed Spaans kan spreken als een gemiddeld Dominicaans kind. Naast de gesprekken en spellen werd er gezamenlijk gegeten met de standaard Dominicaanse lunch: pollo con arroz. Al met al was het een fijne dag om te beleven.

Jan & Patrick – namens de bouwers
Irene & Anna – namens de bezoekers van de Compassion-kinderen

Zondag 22 februari 2026

Vandaag was een bijzondere dag. In de eerste plaats omdat wij mochten uitslapen! En wel tot 7:30 uur. Na een goed ontbijt deed iedereen de mooiste kleren aan en stapten we op de truck om naar de kerk te gaan. We bezochten de kerk van pastor Juan in El Ramon. Het was een extra speciale dienst, omdat er twee kinderen werden opgedragen aan God. Het betrof de tweeling van onze timmerman Benjamin, die net 22 dagen oud waren.

De dienst begon nogal luidruchtig met een voorzanger die vol passie stond te zingen in een microfoon waarvan het geluid de veilige decibelhoogte ruim overschreed. Na de eerste paar klanken ging de directeur van Servidores Mundiales achter het drumstel zitten en de tolk pakte een onbekend instrument, wat veel weg had van een metalen rasp in de vorm van een bierpul met een stok. Ook de piano en de gitaar werd bespeeld, waarbij niet iedereen het eens was over de toonhoogte van de te spelen muziek. Er werd driftig meegeklapt door de kerkgangers en niemand kon blijven stilzitten. Na een staand gebed, werden wij uitgenodigd op het podium om daar twee liederen te zingen. Het optreden werd door de lokale bevolking aanschouwd en gefilmd. We kregen, na enige vertwijfeling, toch applaus.

Na een overdenking van onze eigen Gama in het Spaans (en die voor ons gelukkig werd vertaald in het Engels) hebben we gezamenlijk een zegen uitgesproken over de tweeling die werd opgedragen. De prachtige dienst werd afgesloten met gebed, omhelzingen en dans. Buiten stond er koffie en koek klaar.

Vervolgens zijn we weer op de truck geklommen en teruggereden naar onze verblijfplaats in Los Anones. Als lunch werd geserveerd een bord spaghetti met kaas en het zoveelste zakje chips. Een combinatie die menig vrijwilliger in Nederland niet snel zou kiezen, maar die zeker aan te raden is!

In de middag hebben wij een bezoek gebracht aan twee eerdere projecten, namelijk die uit 2022 en uit 2025. Het was erg leuk om te zien dat mensen hun huis verder hebben aangekleed met meubels, kasten en kleden. Ook de buitenkant was geverfd in een vrolijke kleur. De bewoners waren erg gastvrij en wij mochten dan ook uitgebreid binnen rondneuzen. De huizen en het terrein om de woningen waren vrijwel helemaal schoon. Het was fijn om te merken dat de bewoners ontzettend blij zijn met hun nieuwe huis en daar dan ook goed op passen.

Op de terugweg kozen sommigen van ons ervoor om de middag af te sluiten met een heerlijke wandeling terug naar het centrum. Dit betrof een stevige wandeling van een uur, maar met een fijne gesprekspartner was deze wandeling zó voorbij. Onderweg werd nog een cola genuttigd bij Martire, de plaatselijke bar in Los Anones.

Na het avondeten, bestaande uit pollo con arroz, was het tijd voor het avondprogramma. Paula heeft met ons gesproken over vertrouwen op God en vertrouwen in elkaar. Vervolgens werd in kleine groepjes nog verder over dit onderwerp gesproken. De avond werd afgesloten met een aantal gezellige spelletjes en iedereen ging voldaan naar bed. Morgen gaan we weer aan de bouw.

Dios te Bendiga!

Piet en Irene (de trouwe bouwmaatjes)

Zaterdag 21 februari 2026

Vandaag was de eerste officiële vrije dag. In eerste instantie zouden we een halve dag werken, maar de werkzaamheden vorderen erg voorspoedig en we kregen ‘vrij’. Tijd om Santo Domingo te bezoeken!

Een halfuurtje later opgestaan en na de dagopening door Jan verzorgd een lekker ontbijt met  havermoutse pap en vers fruit. Om 9 uur stapten we op de truck die ons naar de overstapplaats bracht waar de reis verder ging in een busje richting Park National ‘Los tres ojos’. Dat is een park waar drie  open grotten/caves zijn met prachtig blauw water waar je ondergronds langs kan lopen en bovenlangs omheen. Trappetje-op-trappetje-af. Om bij het laatste ‘oog’ te komen ga je een stukje met een pontje dat naar de andere kant getrokken wordt. En dat is ook de meest mooie grot. Als je naar boven kijkt zie de openlucht en prachtige begroeide wanden. Het water van het meertje is heel helder.

Bij terugkomst bij de bus hebben we geluncht met meegebrachte broodjes ham-kaas en een zakje chips en jugo. In de middag hebben we de oude stad bezocht. Het verkeer in Santo Domingo is op dit moment een gezellige chaos. Er zijn veel werkzaamheden en straten waren afgezet want de stad wordt in gereedheid gebracht voor de viering van onafhankelijksdag 27 februari. Kriskras door de stad geeft weer een heel ander beeld. Als eerste zijn Conny en ik naar Helados Bon gegaan. 1: heerlijk ijs, 2: gratis wifi. Wij hadden ons ijsje nog niet op of een tweede gedeelte van groep kwam binnen. Terwijl zij bestelden kwamen de volgende drie een ijsje halen en werden onder applaus van personeel welkom geheten.

Toen tenslotte ook de rest van de groep binnenkwam werden er luid gejuicht en geklapt. We hebben de hele zaak bezet! Hierna werd in kleine groepjes de stad verkend, bezienswaardigheden bezocht en inkopen gedaan voor thuis. Op het afgesproken tijdstip zijn we voor de Mercado, een overdekte toeristische markt, weer in de bus gestapt en vertrokken we naar Provocon, een restaurant met heerlijk gebraden kip met rijst. Om de maaltijd af te sluiten werd er natuurlijk weer een ijsje gegeten. Na een terugreis in het donker, het laatste deel weer op de open truck zijn we weer veilig in het centrum aangekomen. Morgen gaan we naar de kerk van pastor Juan. Eén van zijn zoons, die ook bij de bouwploeg werkt, zal tijdens die dienst zijn tweeling, geboren begin februari opdragen en daar willen we graag bij zijn.

Namens de groep een goede zondag gewenst en tot de volgende keer!

WiekeWijntje

Vrijdag 20 februari 2026

Het was vroeg op de ochtend toen de haan kraaide en het tijd was om op te staan. Ook de rustgevende gitaarklanken van Laura op het dakterras droegen bij aan een vrolijke ochtend. Na het nodige gerommel in de slaapzalen en een paar verdwaalde wekkers was het tijd om de dag écht te beginnen. De dagopening startte zoals gewoonlijk met samenzang, waarbij de schorre ochtendstemmen na het eerste nummer gelukkig al iets waren opgewarmd.

De ochtend werd vervolgd met een overdenking van Tjebbe. Hij sprak over het vertrouwen dat God in ons heeft, ook al zien wij dat zelf niet altijd en maakte daarbij de vergelijking met het verhaal van Gideon uit de Bijbel. Na deze bemoedigende woorden, werden we na het ontbijt toch weer in de onzekerheid gestort met de woorden: ‘vandaag gaan we het helemaal anders doen’. Dit was de dag waarop er een aantal nieuwe klussen werden geïntroduceerd, zoals scheppen van beton voor de vloeren van de huisjes en het in elkaar zetten van de latrinehuisjes.

Paula en Nina meldden zich vol overgave aan en hadden er ontzettend veel zin in om beton met de hand te gaan mixen. Ze keken dan ook een beetje beteuterd toen bleek dat er dit jaar voor het eerst een betonmixer was. Gelukkig kwamen ze er al snel achter dat een dergelijke machine toch wel heel handig is! Jolanda en Els hebben zich ook zeer vermaakt met het maken van betonvloeren van de latrinehuisjes. Ze hebben tot laat in de middag doorgewerkt. De mal bij het laatste huis bleek wat groter dan verwacht, maar deze kanjers hebben deze klus geklaard voor het weekend.

Daarnaast is er een start gemaakt met huisje 6. Een team van uitstekende vrijwilligers en uitstekende spijkers (inside joke) zijn achter in een pickup truck gestapt en zijn daarmee de rivier overgestoken. De bouw van de latrinehuisjes werd vandaag toevertrouwd aan Dirk en Hendrik. De bouw ging voortvarend en er zijn dan ook 4,5 frames in elkaar gezet. Anna werd de hamer niet meer toevertrouwd, maar kon uitstekend overweg met de verfkwast. Niet alleen de huisjes en haar kleding kregen een prachtige blauwe kleur, maar ook een aantal kinderen waren aan de haal gegaan en kleurden Mano a Mano-blauw.

Naast de bouw van de latrinehuisjes heeft Dirk zich beziggehouden met het doorvoeren van een cultuurverandering en het opvoeden van de lokale bevolking door grijpers en vuilniszakken uit te delen, zodat de plastic rommel – die hier letterlijk overal ligt – opgeruimd wordt. Veel huiseigenaren hebben deze taak dankbaar op zich genomen en de tuinen rondom de huisjes zijn keurig schoongemaakt. De tolk kreeg de nobele taak om dit goede gedrag nader over te brengen aan de andere dorpsgenoten, zodat als we terugkomen volgend jaar het dorp er spik en span bij ligt. Althans, dat hopen we dan maar.

De huiseigenaren zijn ontzettend dankbaar voor het werk dat door de vrijwilligers wordt verricht. Eén van de toekomstige bewoners komt met stapels stoelen aanzetten zodra ze merkt dat het tijd is om te pauzeren. Anderen brengen een kannetje zelfgemaakte koffie én koekjes mee om uit te delen. De koffie werd geserveerd in een klein plastic bekertje ter grootte van een shotglaasje. Zelf drinken ze graag suiker met koffie in plaats van koffie met suiker, want als je zegt ‘un poco azúcar’ dan gaat daar minimaal één grote lepel in. Half om half dus.

Naast bouwwerkzaamheden hebben Anna en Irene ook een aantal nieuwe kleine ‘amigos’ gemaakt. Naast het maken van armbandjes, hebben we ook een klapspelletje geleerd met als leuke bijkomstigheid dat we nu tot tien kunnen tellen in het Spaans. Een indrukwekkend detail is dat het favoriete speelgoed van de kinderen hier bestaat uit afval, namelijk een oude band, voortbewogen door een halve plastic fles aan een stok. Wij bleken daar toch niet zo goed in de zijn… Morgen oefenen we weer verder.

Hasta mañana!

Anna en Irene

Donderdag 19 februari 2026

Iedereen vandaag weer vol enthousiasme begonnen aan de dag na een heerlijk ontbijt met pancakes en veel fruit. Eerst de taken maar weer een beetje verdeeld, want er moest hier en daar wel geschoven worden met mensen. Bij het ene huisje zijn we verder dan het andere huisje, met als gevolg dat je dan niet altijd wat te doen hebt. We naderen de afbouw al van 4 huisje, die dus al van binnen en buiten betimmerd zijn. En waar morgen begonnen kan worden met het storten van de betonnen vloer.

We zijn inmiddels begonnen met de werkzaamheden aan het 5e huisje , en dan is er nog een 6e huisje aan de andere zijde van de rivier. Voor alle 6 de huizen zijn alle latrines al compleet voorbereid voor montage bij de huisjes. We lopen mooi op schema en dat geeft ons ook tijd om met de plaatselijke bevolking te kunnen praten. Bij enkele huisjes helpen de bewoners ook een handje mee. En we worden goed ondersteund door onze tolken. Elke groep mensen heeft een tolk mee, zodat je ook kunt communiceren met de plaatselijke bevolking. Bij elk huisje is ook een vakkundige bouwvakker aanwezig, van een plaatselijke bouwbedrijf, om mee te helpen en advies te geven.

Het weer was vandaag iets minder drukkend en vochtig waardoor het op zich beter uit te houden was. Maar na de lunch liep de temperatuur toch aardig op. Vooral als je in de zon moest werken. En dan is een colaatje toch wel erg lekker bij het lokale barretje langs de weg. En wederom was er een groep mensen die nog energie over had om een wandeling te maken. En nu vanavond zitten een aantal mensen gezellig een spelletje te doen in de eetzaal/kantine. En was het een heerlijke avond om even op het dakterras te zitten. Genieten van de natuur en zo nu en dan een vuurvliegje te spotten.

Groetjes van Laura en Patrick.

Woensdag 18 februari 2026

Nog niet iedereen was gewend aan de slaaptijden in de Dominicaanse Republiek. Het was dan ook wat onrustig in de damesslaapzaal. Maar al met al hebben we toch best lekker geslapen. We stonden weer vroeg op om ons voor te bereiden op een nieuwe werkdag. Jasmine en Aida van de keuken waren nog vroeger. De koffie stond al te pruttelen toen we beneden kwamen.
De dagopening was vandaag door Paula voorbereid. Het ging over Daniel. Het bekende verhaal over Daniel in de leeuwenkuil. Daniel bleef trouw aan God er werd daarom in de leeuwenkuil geworpen. Hij vertrouwde op God. Het kan je zomaar overkomen dat je iets ergs mee maakt. Je leven staat op zijn kop. We mogen weten dat we dan niet alleen zijn. Dat God ons niet in de steek laat. Hij is erbij wat er ook gebeurd.
Na de opening stond er een heerlijk ontbijtje voor ons klaar. Een vers gekookt eitje, veel fruit en er was melk met conflakes. Prima eten voor bouwvakkers. Met ladders en gereedschap gingen we onderweg naar diverse huizen in aanbouw. Al snel klonken er weer vertrouwde geluiden van zagen en hamers. Bewoners hielpen gezellig mee. Sommige bewoners kwamen langs met koffie. Met de bewoners van huis 2 hebben we een mooi gesprek gehad. In dit huis komt de zoon van Marie Louise wonen (voor sommige lezers wel bekend). Marie Louise en haar man hebben een stukje grond geschonken aan hun zoon en schoondochter. Maar geld ontbrak om een huis te bouwen. Het echtpaar bad elke dag voor een oplossing. Wat mooi dat wij nu samen met hen een huis kunnen bouwen. Een droom is voor hen uitgekomen. Beide werken hard om hun gezin een goede toekomst te bieden. Hij werkt op het land, verkoopt de opbrengst op de markt maar verkoopt ook voor andere boeren. Hij is dus eigenlijk ook een handelaar. Zij koopt 2e hands kleding in de stad en verkoopt dit weer in haar eigen woonplaats. Mensen komen bij haar aan huis maar ze gaat ook met de kleding op pad om de spullen te verkopen. Ze vinden het belangrijk dat hun kinderen kunnen studeren. Ze gunnen hun kinderen een mooie toekomst.
Rond 12.00 uur zijn we weer terug gewandeld richting centrum om daar de lunch te gebruiken. Dit is weer eens wat anders dan de lunch ergens op de werkplaats te eten. Na een uurtje was iedereen weer druk aan het werk.

Er is vandaag weer hard gewerkt. De meeste muren zijn op hoogte (8 planken hoog). Nog niet alle nokken zijn bereikt maar dat gaat morgen lukken. Planken voor de binnenwanden zijn al gezaagd. Er is een groep druk bezig met het zagen van het  hout  voor de latrines.

Om 4 uur werd er gestopt want een groep wilde nog een wandeling door de prachtige omgeving maken. De wandelaars kwamen onderweg 4 keer een rivier tegen. Die zijn ze overgegaan door middel van stapstenen. Het was een glibberig gebeuren maar de meeste kwamen met droge voeten aan de overkant.

Om 6 uur stond er weer een heerlijke maaltijd voor ons klaar. Hier is flink van genoten. Na de maaltijd werd de dag doorgenomen. Het is nu half 8. Sommige gaan nog onder de douche (vandaag is er wel heel weinig waterdruk en het water is koud). Andere zijn begonnen met een spelletje Uno en Take5. Er wordt ook bijgepraat. Tot zover de gebeurtenissen uit ons tijdelijk thuis.

Groetjes van Conny en Els

Dinsdag 17 februari 2026

Vandaag zijn we wakker geworden in Casa Missionaire in Santa Domingo. Sommigen doken meteen weer het zwembad in terwijl anderen nog met een jetlag zaten bij te komen van de reis. Na een heerlijk ontbijt van warme worstjes, tropische vruchten, scrambled eggs, chocolademelk en koffie konden we de dag fris beginnen. Tjebbe verzorgde de dagopening wat ging over vertrouwen op God en elkaar wat een goede basis legde voor het vervolg van de reis.

Spreuken 3:5-6 roept op tot volledig vertrouwen op God in plaats van op eigen inzicht, met de belofte dat Hij de levensweg zal leiden. Het kernadvies in alle beslissingen te betrekken (erkennen in al je wegen) zodat Hij je paden recht zal maken.

de ochtend opening in Casa Missionaire

Veel Dominicanen vertrouwen op God, dat Hij hen zal leiden in hun levensweg. Zo is onze komst en het bouwen van de huisjes voor hen vaak een gebedsverhoring.

Na aankomst op het centrum gebouw hebben we kennis gemaakt met het volledige team die zich deze twee weken voor ons gaat inzetten, dat zijn koks, tolken, timmermannen, stagiaires van het mission house en chauffeurs. Dit zijn circa 20 mensen. We konden onze bedden uitzoeken en uitpakken. Veel dames (maar ook heren) blijken autistische trekjes te hebben en installeerden hunzelf weer op het zelfde bed als voorgaande jaren (Die ligt zeker het allerlekkerst, in plaats van die andere).

Vanmiddag hebben we kennis gemaakt met een aantal gezinnen waarvoor wij de huizen gaan bouwen en zijn we bij 5 van de 6 huisjes geweest. Echter voordat we begonnen drupten de zweetdruppels al van onze hoofden. Bij één van de huisjes dachten we dat het zwembad ook al vergevorderd was en hierover grapten we, echter bleek dit de plek voor de latrine te zijn (soort  wc’tje die we gaan bouwen daar). We waren opgelucht om te zien dat de huisjes al goed voorbereid klaar stonden voor ons. Het onderste gedeelte was opgemetseld, de houten constructie en het dak zat er al op, waardoor we mooi in de schaduw konden werken. Bij de meeste huisjes werd de eerste rand getimmerd, Iedereen bleek wel aardig handig te zijn behalve Foekje, want die bleek niet alleen twee linker handen te hebben, maar ook twee linker hand schoenen.

We maakten ook kennis met de luide Bachata muziek van de buren (dit bleek uit het barretje te komen). Sommigen van ons stalen de show met hun danskunsten waarmee we de plaatselijke bevolking verbaasden. Terwijl de muziek luid schaalde probeerde Tjebbe dit te overstemmen en zijn beste Spaans beoefende op de lokale klusjesmannen die driftig bevestigend knikten, maar er niets van snapten of hoorden wat hij bedoelde.

Na terugkomst stond er een koude douche op ons te wachten om al onze zweetdruppels van de dag weg te spoelen. Na het één gangen menu wat heerlijk smaakte hadden we vrije tijd en hebben we kennis gemaakt met de gebrekkige elektriciteit omdat de buurman meende met een cirkelzaag te moeten spelen en dit alle licht uit de lampen wegtrok.

Morgen maar weer verder.

Tropische groet van Dirk en Anna

Maandag 16 februari 2026

Vandaag is het zover. 16 februari 2026, een datum waar naar is uitgekeken. Sommige zijn al vaker mee geweest maar er zijn er ook die voor de eerste keer met Mano a Mano op stap gaan. Spannend. Aan een tijd van voorbereiding is nu een einde gekomen. We gaan op pad. Op pad om te gaan bouwen, 6 huizen, voor mensen in de Dominicaanse Republiek.

We gaan ook onderweg met het thema “Vertrouwen”. Elke morgen staan we er even bij stil tijdens de dagopening.

Maar nu even iets over de reis. Om 7 uur kwamen we bijeen op Schiphol. Na alle formaliteiten rondom het inleveren van tassen en controleren van paspoorten stonden we even stil. Stil om samen in een kring aan God te vragen of hij met ons mee wil gaan tijdens deze reis. En niet alleen met ons maar ook met allen die achterblijven in NL. Om even terug te komen op vertrouwen, we mogen erop vertrouwen dat Hij met ons meegaat, wat er ook gaat gebeuren. Wat een geruststelling.

Hierna door de douane en op zoek naar de gate. Koffie/thee drinken en tijd voor een boterham.

De vliegreis richting Madrid verliep voorspoedig. Daar hadden we een tussenstop. Na wat vertraging gingen we weer met z’n allen het vliegtuig in op weg naar Santo Domingo. Op de luchthaven aldaar werden we opgewacht door onze tolken. Een hartelijk welkom.

Hierna volgde een bustocht in een kleine bus. Samen onderweg naar Casa Missionaire. Hier slapen we vannacht. Inmiddels zijn we daar aangekomen.  Sommige gaan nog even poedelen in het mini zwembad. Andere gaan richting bed. Het was een lange dag. Tijd voor rust.

Even ter info: het is hier nu 04.15 uur (NL) tijd en het is nog lekker warm.

Groeten uit Santo Domingo

Conny